![\"pasieka-rkp\"](\"https:\/\/www.pasieki-koneckie24.pl\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/Pasieka-RKP-300x253.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
<\/p>\n
K R \u00d3 T K I Z A R Y S D Z I E J \u00d3 W P S Z C Z E L A R S T W A<\/strong><\/span><\/p>\n I.<\/strong><\/span> Bartnictwo, stopniowo likwidowane ( zw\u0142aszcza w okresie zabor\u00f3w ) przetrwa\u0142o na ziemiach polskich do ko\u0144ca XIX wieku, ust\u0119puj\u0105c stopniowo miejsca \u0142atwiejszej i nowocze\u015bniejszej formie gospodarki pasiecznej. Szczeg\u00f3lna pozycja spo\u0142eczna bartnik\u00f3w w dawnej Polsce wynika\u0142a z ich samotniczego \u017cycia w lasach, z dala od osad ludzkich, skrywania sekret\u00f3w zawodu oraz du\u017cego zapotrzebowania na mi\u00f3d i wosk.<\/p>\n III<\/strong><\/span> IV<\/span> <\/strong> Opracowa\u0142 sekretarz R.K.P. w Ko\u0144skich \u2013 Stanis\u0142aw Janiszewski<\/p>\n <\/p>\n \n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" K R \u00d3 T K I Z A R Y S D Z I E J \u00d3 W P S Z C Z E L A R S T W A I. Owad, kt\u00f3rego cz\u0142owiek nazwa\u0142 pszczo\u0142\u0105 miodn\u0105 ( apis mellifera ) pojawi\u0142 si\u0119 na ziemi wiele milion\u00f3w lat przed pojawieniem si\u0119 rodu … Czytaj dalej Rys Historyczny<\/span>
\nOwad, kt\u00f3rego cz\u0142owiek nazwa\u0142 pszczo\u0142\u0105 miodn\u0105 ( apis mellifera ) pojawi\u0142 si\u0119 na ziemi wiele milion\u00f3w lat przed pojawieniem si\u0119 rodu ludzkiego. Gromadny tryb \u017cycia pszcz\u00f3\u0142 i jak\u017ce cenne produkty ich pracy wywo\u0142ywa\u0142y u ludzi zaciekawienie, a zarazem budzi\u0142y szacunek dla ich pracowito\u015bci i \u017cycia spo\u0142ecznego. Najstarszy wizerunek przedstawiaj\u0105cy \u201e praojca ” pszczelarstwa staraj\u0105cego si\u0119 wybra\u0107 mi\u00f3d z gniazda pszcz\u00f3\u0142 odkryto w jednej z grot skalnych w Hiszpanii. Wiek tego rysunku naskalnego ocenia si\u0119 na oko\u0142o 10 tysi\u0119cy lat.
\nW cywilizacjach staro\u017cytnych niemal\u017ce powszechnie przypisywano pszczole bosk\u0105 natur\u0119, widz\u0105c w niej symbol \u017cycia. W mitologii egipskiej pszczo\u0142y uwa\u017cano za \u0142zy boga Ra, w greckiej, \u017ce pszczo\u0142y karmi\u0142y Zeusa. Celtowie wierzyli, \u017ce hydromel ( mi\u00f3d pitny ) zapewnia nie\u015bmiertelno\u015b\u0107. Wizerunki pszczo\u0142y umieszczano na grobowcach i monetach. \u00d3wcze\u015bni ludzie posiadali znajomo\u015b\u0107 warto\u015bci od\u017cywczych i leczniczych miodu, a ponadto wykorzystywali w lecznictwie propolis w leczeniu ran i owrzodze\u0144. Wosku u\u017cywano do balsamowania zw\u0142ok, w odlewnictwie, sporz\u0105dzania piecz\u0119ci, tabliczek do pisania oraz ma\u015bci. Chi\u0144czycy ju\u017c w V wieku p.n.e. robili z wosku \u015bwiece. Coraz cz\u0119\u015bciej prowadzona by\u0142a gospodarka pasieczna. Pszczo\u0142y osadzano w ulach ceramicznych, trzcinowych, wiklinowych oraz s\u0142omianych z domieszk\u0105 gliny. W staro\u017cytnym Egipcie i Grecji wywo\u017cono ju\u017c pszczo\u0142y na po\u017cytki, czyli prowadzono gospodark\u0119 w\u0119drown\u0105. Zar\u00f3wno \u00f3wcze\u015bni pszczelarze jak i handlarze woskiem i miodem cieszyli si\u0119 znacznym szacunkiem ze strony spo\u0142ecze\u0144stwa.
\nII.<\/strong><\/span>
\nW \u015bredniowiecznej Europie wszystkie ludy zajmowa\u0142y si\u0119 hodowl\u0105 pszcz\u00f3\u0142 stosownie do warunk\u00f3w naturalnych panuj\u0105cych na danym terenie. Wielkie obszary Europy \u015arodkowej pokrywa\u0142a dziewicza puszcza, w kt\u00f3rej od tysi\u0105c \u2013 leci mieszka\u0142y plemiona germa\u0144skie i s\u0142owia\u0144skie. Prowadzili oni gospodark\u0119 pasieczn\u0105 tzw. bartn\u0105. By\u0142a to forma pszczelarstwa le\u015bnego polegaj\u0105ca na chowie pszcz\u00f3\u0142 w wydr\u0105\u017conych dziuplach drzew tzw. barciach. Odnalezione pozosta\u0142o\u015bci pni bartnych w nurcie rzeki Odry nosz\u0105ce \u015blady obr\u00f3bki przez cz\u0142owieka, dowodz\u0105, \u017ce na ziemiach s\u0142owia\u0144skich hodowano pszczo\u0142y ju\u017c wiele wiek\u00f3w przed powstaniem pa\u0144stwa polskiego. Najwcze\u015bniejsza wzmianka na temat bartnictwa na ziemiach polskich pochodzi z X wieku, kiedy kraj Mieszka I odwiedzi\u0142 podr\u00f3\u017cnik arabski Ibrahim ibn Jakub, kt\u00f3ry wspomnia\u0142 o obfito\u015bci miodu. Podobne obserwacje poczyni\u0142 najstarszy nasz dziejopis \u2013 Gall Anonim, okre\u015blaj\u0105c nasze puszcze jako \u201emiodop\u0142ynne\u201d. Pszczo\u0142y \u017cyj\u0105ce w warunkach puszcza\u0144skich, zwane przez miejscow\u0105 ludno\u015b\u0107 \u201ebor\u00f3wkami\u201d, mog\u0142y swobodnie i bez ogranicze\u0144 si\u0119 rozwija\u0107. Utrwalenie si\u0119 w\u0142adzy pa\u0144stwowej i upowszechnianie chrze\u015bcija\u0144stwa mia\u0142o du\u017cy wp\u0142yw na wzrost znaczenia bartnictwa. W\u0142adcy oraz instytucje ko\u015bcielne domagali si\u0119 \u015bwiadcze\u0144 w postaci miodu i wosku. W pierwszym okresie jednoczenia ziem polskich przez w\u0142adc\u00f3w piastowskich wszystkie lasy by\u0142y w\u0142asno\u015bci\u0105 kr\u00f3l\u00f3w i ksi\u0105\u017c\u0105t. Bartnicy w owym czasie byli lud\u017ami wolnymi i bezpo\u015brednio podlegali pod w\u0142adz\u0119 kr\u00f3lewsk\u0105, zabezpieczaj\u0105c dw\u00f3r w\u0142adcy w mi\u00f3d i wosk. Szczeg\u00f3ln\u0105 opiek\u0105 starali si\u0119 otoczy\u0107 bartnik\u00f3w w\u0142adcy piastowscy i Jagiellonowie. Ludzie zajmuj\u0105cy si\u0119 bartnictwem podlegali osobnym prawom ustalonym przez w\u0142adc\u00f3w. Kr\u00f3l Kazimierz Wielki zatwierdzi\u0142 przywileje bartnik\u00f3w w formie statut\u00f3w i poleci\u0142 obj\u0105\u0107 nimi ca\u0142y kraj. By\u0142o to bardzo wa\u017cne z tego wzgl\u0119du, \u017ce w\u0142adcy w formie przywilej\u00f3w rezygnowali coraz cz\u0119\u015bciej ze swoich uprawnie\u0144 w\u0142asno\u015bciowych do las\u00f3w i obszar\u00f3w ziemskich na rzecz zas\u0142u\u017conych rod\u00f3w, klasztor\u00f3w czy biskup\u00f3w. Na tych prywatnych w\u0142asno\u015bciach bartnik, jako bezpo\u015bredni poddany w\u0142adcy, m\u00f3g\u0142 bez przeszk\u00f3d dokonywa\u0107 czynno\u015bci bartniczych tj. decydowa\u0107 o rozmieszczeniu barci wybieraj\u0105c odpowiednie drzewa pod nadzia\u0142k\u0119, dogl\u0105da\u0107 pszczo\u0142y, podbiera\u0107 mi\u00f3d i.t.p. Prywatni w\u0142a\u015bciciele nie mogli \u015bcina\u0107 drzew bartnych, ani zak\u0142ada\u0107 w\u0142asnych barci, gdy\u017c grozi\u0142a im stosowna kara. Od XVI w. du\u017ce uprawnienia bartnik\u00f3w stopniowo by\u0142y ograniczane. Prywatni w\u0142a\u015bciciele las\u00f3w coraz cz\u0119\u015bciej utrudniali wst\u0119p bartnikom na ich w\u0142o\u015bci, zak\u0142adali w\u0142asne barcie. Dochodzi\u0142o do konflikt\u00f3w z bartnikami, kt\u00f3re rozstrzyga\u0142y s\u0105dy przewa\u017cnie na korzy\u015b\u0107 pokrzywdzonych tj. bartnik\u00f3w. Czuj\u0105c zagro\u017cenie bartnicy zacz\u0119li si\u0119 jednoczy\u0107 tworz\u0105c w\u0142asne struktury organizacyjne ,wybieraj\u0105c sw\u00f3j zarz\u0105d, swoje s\u0105dy oraz uchwalaj\u0105c prawo bartne. Prawo to pocz\u0105tkowo jako zwyczajowe, oparte na dawnych obyczajach i praktykach, p\u00f3\u017aniej zosta\u0142o uj\u0119te na pi\u015bmie. By\u0142o ono pocz\u0105tkowo bardzo surowe, gdy\u017c np. za kradzie\u017c pszcz\u00f3\u0142 grozi\u0142a kara \u015bmierci. Przy wykonywaniu wyroku musieli by\u0107 obecni wszyscy bartnicy z danego rejonu. Nieobecnych na egzekucji uwa\u017cano za wsp\u00f3lnik\u00f3w z\u0142oczy\u0144cy i zabierano im barcie. W p\u00f3\u017aniejszych czasach by\u0142a mo\u017cliwo\u015b\u0107 wykupu od \u015bmierci p\u0142ac\u0105c katowi 15 grzywien ( 1 grzywna wynosi\u0142a 18 groszy srebrnych ) do skarbu kr\u00f3lewskiego. W wieku XVII i XVIII srogo\u015b\u0107 kary jeszcze z\u0142agodnia\u0142a np. w Kielcach w 1750 r. za kradzie\u017c pszcz\u00f3\u0142 s\u0105d bartny przys\u0105dza\u0142 kar\u0119 pieni\u0119\u017cn\u0105 w wysoko\u015bci 20 grzywien dla w\u0142a\u015bciciela barci, kar\u0119 cielesn\u0105 6 plag oraz wyp\u0119dzenie ze wsi. Bartnicy swoje drzewa bartne znaczyli odpowiednimi znakami, kt\u00f3re nazywano ciosnami, klejmami czy herbami. Najcz\u0119\u015bciej by\u0142y one kombinacj\u0105 kresek, krzy\u017cy lub k\u00f3\u0142ek. Jednostk\u0105 gospodarcz\u0105 w bartnictwie by\u0142 \u201eb\u00f3r\u201d posiadaj\u0105cy 60 barci. Bartnik by\u0142 zobowi\u0105zany \u015bwiadczy\u0107 danin\u0119 w naturze ( mi\u00f3d i wosk ) lub w pieni\u0105dzach \u2013 12 garncy miodu z boru ( ok. 50 l. ) lub 10 groszy z barci. Najwi\u0119kszy rozw\u00f3j bartnictwa na ziemiach polskich nast\u0105pi\u0142 w XV i XVI stuleciu. W nast\u0119pnych wiekach przywileje bartnik\u00f3w by\u0142y stopniowo ograniczane, co by\u0142o wynikiem os\u0142abiania w\u0142adzy kr\u00f3lewskiej przez Sejm zdominowany przez szlacht\u0119. Szlachta zacz\u0119\u0142a wykupywa\u0107 barcie w swoich lasach zakazuj\u0105c jednocze\u015bnie wchodzenia bartnikom kr\u00f3lewskim do las\u00f3w prywatnych. Ustawa sejmowa z 1550 r., mimo sprzeciwu kr\u00f3la, usuwa\u0142a definitywnie bartnik\u00f3w kr\u00f3lewskich z d\u00f3br prywatnych. Na stanowisko starosty bartnego coraz cz\u0119\u015bciej wybierany by\u0142 cz\u0142owiek spoza stanu bartniczego. Byli to przedstawiciele instytucji ko\u015bcielnych, wykszta\u0142ceni mieszczanie lub szlachta. Starosta bartny w owym czasie cieszy\u0142 si\u0119 wielkim powa\u017caniem nie tylko w\u015br\u00f3d bartnik\u00f3w, gdy\u017c by\u0142 po\u015brednikiem mi\u0119dzy kr\u00f3lem a bartnikami. Pobiera\u0142 daniny od bartnik\u00f3w, dozorowa\u0142 prace przy barciach, organizowa\u0142 i przewodniczy\u0142 zebraniom itp. Obok wolnych bartnik\u00f3w kr\u00f3lewskich rozrasta\u0142a si\u0119 rzesza bartnik\u00f3w zale\u017cnych, kt\u00f3rzy podlegali w\u0142a\u015bcicielom d\u00f3br ko\u015bcielnych lub \u015bwieckich. Wraz z rozwojem rolnictwa oraz powstawaniem osad o charakterze przemys\u0142owym ( kopalnie, huty, ku\u017anice ) karczowano masowo lasy, likwiduj\u0105c jednocze\u015bnie wiele barci. Bartnicy b\u0119d\u0105c w\u0142a\u015bcicielami drzew bartnych chc\u0105c ratowa\u0107 pszczo\u0142y, wycinali cz\u0119\u015bci tych drzew z pszczo\u0142ami i wywo\u017c\u0105c je z lasu, mimowolnie rozpoczynaj\u0105c now\u0105 form\u0119 gospodarki pasiecznej \u2013 pasiecznictwo.<\/p>\n
\nZiemia Konecka po\u0142o\u017cona na p\u00f3\u0142nocnych kra\u0144cach Ma\u0142opolski graniczy\u0142a z Mazowszem oddzielonym szerokim pasem dziewiczych las\u00f3w zwanych Wielkimi Lasami Koneckimi. Lasy te by\u0142y \u0142\u0105cznikiem Puszczy Radomskiej z Puszcz\u0105 \u015awi\u0119tokrzysk\u0105. Prastare bory, liczne i obfite strumienie, podmok\u0142e \u015br\u00f3dle\u015bne \u0142\u0105ki i rozleg\u0142e mokrad\u0142a wok\u00f3\u0142 Ko\u0144skich stwarza\u0142y dogodne warunki bezpiecznego osadnictwa, hodowli koni i byd\u0142a oraz uprawiania bartnictwa. Ziemie te dosta\u0142y si\u0119 we w\u0142adanie, przyby\u0142ego z Moraw za czas\u00f3w Boles\u0142awa Chrobrego, mo\u017cnego rodu Odrow\u0105\u017c\u00f3w, za zas\u0142ugi i wierno\u015b\u0107 dla w\u0142adc\u00f3w piastowskich. Bartnictwo w lasach koneckich musia\u0142o by\u0107 zaj\u0119ciem o bardzo starym rodowodzie, gdy\u017c ju\u017c w XII wieku z barci koneckich, za zgod\u0105 ksi\u0119cia sandomierskiego, Odrow\u0105\u017cowie wysy\u0142ali mi\u00f3d i wosk do opactwa trzemesze\u0144skiego i opactwa cysters\u00f3w w Mogile za\u0142o\u017conego przez Iwo Odrow\u0105\u017ca \u2013 \u00f3wczesnego biskupa krakowskiego. Nie posiadaj\u0105c danych \u017ar\u00f3d\u0142owych na temat bartnictwa na Ziemi Koneckiej , jego organizacji, ilo\u015bci zasiedlonych barci, wielko\u015bci daniny miodowej, o rozwoju i kondycji bartnictwa mo\u017cemy wnioskowa\u0107 na postawie danych z Puszczy Radomskiej b\u0119d\u0105cej w\u0142asno\u015bci\u0105 kr\u00f3lewsk\u0105 i z Puszczy \u015awi\u0119tokrzyskiej – w\u0142asno\u015b\u0107 ko\u015bcielna. Zar\u00f3wno kr\u00f3lowie, jak i Ko\u015bci\u00f3\u0142 w pierwszych wiekach pa\u0144stwowo\u015bci otaczali bartnik\u00f3w starann\u0105 opiek\u0105 nadaj\u0105c im liczne przywileje, gdy\u017c mi\u00f3d i wosk by\u0142y w owym czasie produktami bardzo cennymi. Z pewno\u015bci\u0105 i bartnicy w dobrach Odrow\u0105\u017c\u00f3w mogli bez przeszk\u00f3d zak\u0142ada\u0107 nowe barcie i swobodnie korzysta\u0107 ze \u015br\u00f3dle\u015bnych \u0142\u0105k, czy zasob\u00f3w drzewnych. Nale\u017cy s\u0105dzi\u0107, \u017ce nowo za\u0142o\u017cone barcie by\u0142y zwalniane od dani miodowej i woskowej na okres 5 lat, podobnie jak by\u0142o w s\u0105siednich puszczach. Przeci\u0119tn\u0105 wydajno\u015b\u0107 miodu z barci w owych czasach szacuje si\u0119 na ok. 5 kg. Rozw\u00f3j osadnictwa w XIII i XIV wieku na Ziemi Koneckiej by\u0142 \u015bci\u015ble zwi\u0105zany z bogactwami naturalnymi tj. rudami \u017celaza oraz powstawaniem \u201ezak\u0142ad\u00f3w\u201d wydobywaj\u0105cych i przetwarzaj\u0105cych rud\u0119. Dzi\u0119ki upowszechnieniu ko\u0142a wodnego, wok\u00f3\u0142 Ko\u0144skich zacz\u0119\u0142y powstawa\u0107 w XV wieku m\u0142yny, tartaki, ku\u017anice oraz kopanie rudy i huty \u017celaza. Rozw\u00f3j osad przemys\u0142owych negatywnie wp\u0142ywa\u0142 na miejscowe bartnictwo. Wytapianie, uszlachetnianie, obr\u00f3bka \u017celaza oraz produkcja r\u00f3\u017cnego asortymentu poch\u0142ania\u0142o wielkie ilo\u015bci w\u0119gla drzewnego. Wycinano wi\u0119c w okolicznych lasach d\u0119by, buki, jesiony, graby. W ost\u0119pach le\u015bnych prac\u0119 bartnik\u00f3w zak\u0142\u00f3ca\u0142y odg\u0142osy licznych ku\u017cni, wycinanych drzew i dymy w\u0119glarzy. W\u0142a\u015bciciele D\u00f3br Koneckich, maj\u0105c na wzgl\u0119dzie zyski jakie czerpali z bartnictwa, starali si\u0119 wzorem s\u0105siad\u00f3w, niwelowa\u0107 ujemne wp\u0142ywy przemys\u0142u na bartnictwo daj\u0105c uprawnienia so\u0142tysom do zak\u0142adania barci oraz zakazuj\u0105c wycinania drzew nadaj\u0105cych si\u0119 na barcie. \u015acinane lub obalone przez wichury drzewa nie by\u0142y ca\u0142kowicie utracone. Podobnie jak to czynili bartnicy w s\u0105siedztwie, cz\u0119\u015b\u0107 pni z barciami wycinano i przewo\u017cono w pobli\u017ce swoich dom\u00f3w. Po ponownym zasiedleniu przez pszczo\u0142y stawa\u0142y si\u0119 pierwowzorem przysz\u0142ych pasiek. Nie wymagaj\u0105ce wielkiej sprawno\u015bci fizycznej, \u0142atwiejsze w obs\u0142udze i bezpieczniejsze ni\u017c w lesie, k\u0142ody bartne zdobywa\u0142y coraz wi\u0119ksz\u0105 popularno\u015b\u0107. Wiek XVII by\u0142 okresem niesprzyjaj\u0105cym dla hodowli pszcz\u00f3\u0142. Du\u017ce zniszczenia powodowa\u0142y liczne wojny, zw\u0142aszcza tzw. \u201epotop szwedzki\u201d. Ca\u0142kowitej zag\u0142adzie uleg\u0142o wiele o\u015brodk\u00f3w bartnych oraz pasiek przydomowych. Ozi\u0119bienie klimatu trwaj\u0105ce a\u017c do po\u0142owy XVIII wieku spowodowa\u0142o wielki ubytek rodzin pszczelich w barciach ca\u0142ej Polski. Da\u0144 miodow\u0105 z braku miodu zamieniono na czynsz w wysoko\u015bci przewa\u017cnie 10 groszy z barci, co odpowiada\u0142o warto\u015bci 1 kwarty miodu (ok. 1 l. ). W wyniku obni\u017cania si\u0119 warto\u015bci pieni\u0105dza czynsz bartny wzr\u00f3s\u0142 w XVIII wieku do 1 z\u0142. tj. 30 groszy. Dla pe\u0142niejszego obrazu, na prze\u0142omie XVII i XVIII wieku w rejonie Ko\u0144skich – 1 garniec ( ok. 4 l. ) miodu pitnego kosztowa\u0142 30 groszy = 1 z\u0142. 1 funt wosku ( ok. 0.5 kg. ) 18 groszy. 1 ul \u2013 k\u0142oda \u2013 4 z\u0142. ( 15 l. gorza\u0142ki, lub 1 korzec \u017cyta (ok. 150 l. ) Oko\u0142o po\u0142owy XVII wieku w\u0142o\u015bci koneckie, w drodze zakupu przesz\u0142y w r\u0119ce rodu Ma\u0142achowskich, kt\u00f3rzy rozw\u00f3j gospodarczy tego regionu widzieli w przemy\u015ble hutniczym i metalurgicznym. Budowa licznych piec\u00f3w w Janowie, St\u0105porkowie, Ruskim Brodzie, Rudzie Bia\u0142aczowskiej, Kr\u00f3lewcu, budowa fabryk broni w Pomykowie, Szabelni, Ruskim Brodzie, zmienia charakter gospodarki oraz krajobraz Wielkich Las\u00f3w Koneckich. Sytuacja bartnictwa znacznie si\u0119 pogorszy\u0142a w okresie zabor\u00f3w. Zaborcy zarz\u0105dzili spis wszystkich barci, ujednolicili wysoko\u015b\u0107 op\u0142aty bartnej, wydali zarz\u0105dzenia o stopniowym usuwaniu barci z las\u00f3w. Po licznych protestach bartnik\u00f3w zezwolono na bezp\u0142atne zabieranie z lasu barci i zak\u0142adanie tzw. \u201epolnych pasiek\u201d. Zanikaj\u0105ce stopniowo bartnictwo przekszta\u0142cane jest w przydomowe pasiecznictwo. Nowa gospodarka pasieczna w przydomowych k\u0142odach po zli \u2013 kwidowanych barciach le\u015bnych, a zw\u0142aszcza k\u0142odach ustawianych w poziomie o zwi\u0119kszonej obj\u0119to\u015bci, przynosi\u0142a wi\u0119cej miodu ni\u017c tradycyjne barcie. Liczba pasiek przydomowych w okolicach Ko\u0144skich musia\u0142a by\u0107 du\u017ca, gdy\u017c w latach dwudziestych XIX wieku w mie\u015bcie wybudowano \u201edom na fabrykacj\u0119 miodu\u201d, tzn. zak\u0142adu, w kt\u00f3rym wyt\u0142oczony i oczyszczony mi\u00f3d by\u0142 uzyskiwany z plastr\u00f3w dostarczanych przez okolicznych pasiecznik\u00f3w. W drugiej po\u0142owie XIX wieku, prawdopodobnie w tym samym zak\u0142adzie uruchomiono miodosytni\u0119 o warto\u015bci produkcji ponad 1500 rubli rocznie i zatrudniaj\u0105c\u0105 2 pracownik\u00f3w. Materia\u0142y \u017ar\u00f3d\u0142owe nie podaj\u0105 wielko\u015bci produkcji miod\u00f3w pitnych ani ich rodzaj\u00f3w. Coraz wi\u0119ksze zainteresowanie pasiecznictwem w okresie zabor\u00f3w przejawiaj\u0105 ksi\u0119\u017ca oraz le\u015bnicy. Wielki wk\u0142ad w rozw\u00f3j pasiecznictwa wni\u00f3s\u0142 wybitny znawca pszcz\u00f3\u0142 ksi\u0105dz Jan Dzier\u017con, kt\u00f3ry rozpropagowa\u0142 ule snozowe u\u0142atwiaj\u0105ce prac\u0119 z pszczo\u0142ami. Coraz cz\u0119\u015bciej w pasiekach zacz\u0119\u0142y si\u0119 pojawia\u0107 ule wykonywane przez stolarzy, w kt\u00f3rych zamiast snoz umieszczane by\u0142y ramki wymy\u015blone przez ksi\u0119dza Dolinowskiego. Starsi pasiecznicy z sentymentu do barci pozostawali przy swoich k\u0142odach, m\u0142odsi szybciej wprowadzali nowinki pszczelarskie, przyczyniaj\u0105c si\u0119 do post\u0119pu, uzyskuj\u0105c jednocze\u015bnie wi\u0119ksze ilo\u015bci miodu. Czynne zaanga\u017cowanie si\u0119 Ma\u0142achowskich w wielk\u0105 polityk\u0119 oraz finansowanie i udzia\u0142 w walkach z zaborcami doprowadzi\u0142o do licytacji ich d\u00f3br. Poprzez rodzinne koligacje wi\u0119kszo\u015b\u0107 maj\u0105tku Ma\u0142achowskich dosta\u0142a si\u0119 w r\u0119ce rodziny Tarnowskich. Pod ich zarz\u0105dem zn\u00f3w od\u017cy\u0142y piece, odlewnie, ku\u017anie fryszerki. Rozkwit\u0142 handel zdominowany przez \u017byd\u00f3w. Prze\u0142om XIX i XX wieku, to okres wielkiej prosperity dla Ziemi Koneckiej. Liczne piekarnie i zak\u0142ady cukiernicze potrzebowa\u0142y coraz wi\u0119kszej ilo\u015bci miodu. By\u0142 to dodatkowy bodziec dla miejscowych pasiecznik\u00f3w. W wi\u0119kszych pasiekach pojawi\u0142 si\u0119 nowy wynalazek, jakim by\u0142a miodarka. Prosperita gospodarcza trwa\u0142a kr\u00f3tko, gdy\u017c dzia\u0142ania wojenne w czasie I wojny \u015bwiatowej zniszczy\u0142y niemal ca\u0142y dotychczasowy dorobek pasiecznik\u00f3w. Po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 pasiecznicy stan\u0119li przed dylematem jak dalej prowadzi\u0107 pasieki. W gospodarstwach ch\u0142opskich nadal dominowa\u0142y k\u0142ody oraz k\u00f3szki, a pasieki towarowe przesz\u0142y na gospodarowanie w ulach ramowych. Na Og\u00f3lnopolskim Zje\u017adzie Pszczelarzy w 1925 r. ustalono, \u017ce na terenie ca\u0142ego kraju b\u0119d\u0105 produkowane 4 typy uli: dadanta, warszawski zwyk\u0142y, warszawski poszerzany i s\u0142owia\u0144ski, a p\u00f3\u017aniej zaakceptowano ul Widery tzw. wielkopolski. Najwi\u0119ksz\u0105 popularno\u015b\u0107 w okresie mi\u0119dzywojennym zdoby\u0142 ul warszawski zwyk\u0142y. Wraz z wybuchem II wojny \u015bwiatowej pszczelarstwo zn\u00f3w znalaz\u0142o si\u0119 w niebezpiecze\u0144stwie. Okupant spisa\u0142 wszystkie pasieki i ob\u0142o\u017cy\u0142 pszczelarzy wysokim kontyngentem. W celu podniesienia wydajno\u015bci miodu, Niemcy wprowadzili obowi\u0105zkowe szkolenia oraz zapewniali cukier, celowo zanieczyszczony, do zimowego dokarmiania pszcz\u00f3\u0142. W okresie powojennym, na terenach po\u0142o\u017conych na p\u00f3\u0142noc od Ko\u0144skich, powsta\u0142 poligon wojskowy, po uprzednim wysiedleniu kilkunastu wiosek. Po jego likwidacji w 1956r. okoliczni pszczelarze mogli korzysta\u0107 z rozleg\u0142ych wrzosowisk. Wzros\u0142a wtedy znacznie ilo\u015b\u0107 pszczelarzy zasilona przez le\u015bnik\u00f3w, kt\u00f3rzy zamieszkali w Baryczy, po przeniesieniu Nadle\u015bnictwa z Pi\u0142y do budynk\u00f3w powojskowych w Baryczy.<\/p>\n
\nPod koniec lat pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych, z inicjatywy p. Zygmunta Kwietniewskiego, pszczelarze koneccy postanowili si\u0119 zjednoczy\u0107 tworz\u0105c Miejskie Ko\u0142o Pszczelarzy, przemianowane p\u00f3\u017aniej w Ko\u0142o Powiatowe. Na prezesa Ko\u0142a wybrany zosta\u0142 w 1960 r. p. Kwietniewski \u2013 wybitny pszczelarz, \u015bwietny organizator i wielki spo\u0142ecznik. Funkcj\u0119 prezesa Ko\u0142a p. Kwietniewski pe\u0142ni\u0142 przez 30 lat. Za jego kadencji organizowanych by\u0142o wiele szkole\u0144 dla pszczelarzy, wycieczek i spotka\u0144 z naukowcami z dziedziny pszczelarskiej. W 1976r. koneckie Ko\u0142o go\u015bci\u0142o prezesa Polskiego Zwi\u0105zku Pszczelarskiego \u2013 p. Ryszarda Kosteckiego. W 1983 r. Ko\u0142o koneckie przekaza\u0142o kwot\u0119 2024 z\u0142. na konto budowy Domu Pszczelarza w Kamiannej. W tym samym roku w pasiekach pojawi\u0142a si\u0119 warroza, wi\u0119c na spotkanie z pszczelarzami zaproszono p. in\u017c. Bojarczuka, by szybko podj\u0105\u0107 walk\u0119 z paso\u017cytem. W latach 80-tych Ko\u0142o liczy\u0142o ponad 200 cz\u0142onk\u00f3w. Cz\u0119\u015b\u0107 z nich tzw. \u201epszczelarzy cukrowych\u201d w kr\u00f3tkim czasie si\u0119 wykruszy\u0142o. W 1990 r. prezesem Ko\u0142a zosta\u0142 wybrany kol. Zbigniew Paluch, kt\u00f3ry pe\u0142ni t\u0119 funkcj\u0119, z wielkim zaanga\u017cowaniem, do dnia dzisiejszego.<\/p>\n